Skip to:

Życie liturgiczne

ssvm

[136] Podstawą wspólnoty jest przede wszystkim intensywne życie duchowe – codzienna Msza Święta, Adoracja Najświętszego Sakramentu, Liturgia Godzin, cotygodniowa liturgia pokutna, cotygodniowe "capitolo", codzienny różaniec i Anioł Pański, Droga Krzyżowa, noszenie szkaplerza, itp. (1)

[137] Rzeczą podstawową, najbardziej ważną, którą musimy czynić każdego dnia, jest uczestnictwo w Najświętszej Ofierze Mszy Świętej. To jest podstawowy akt kultu, ofiara uwielbienia, która oddaje Bogu cześć nieskończoną. W niej Chrystus, Najwyższy i Wieczny Kapłan, odnawia na ołtarzach całego świata, swoją odkupieńczą ofiarę, w ten sposób, że zasługi Jego męki obejmują wszystkich ludzi, wszystkich czasów. Msza Święta jest najdoskonalszym aktem liturgicznym, jest „punktem kulminacyjnym, do którego zmierza działalność Kościoła i w tym samym czasie źródłem, z którego wypływa jego cała siła, z niej wypływa dla nas, jak ze źródła, łaska i otrzymujemy z największą skutecznością, uświęcenie ludzi w Chrystusie i uwielbienie Boga. Cele, do których zmierzają wszystkie dzieła Kościoła”. (2)

 

 

Liturgia Godzin

ssvm

[138] [...] Liturgia Godzin, „źródło pobożności i pokarm modlitwy osobistej”, musi być realizowana z przekonaniem, że „ wszyscy, którzy ją sprawują, podczas gdy chwalą Boga, znajdują się przed Jego tronem w imieniu Matki-Kościoła”. W tej modlitwie, „koniecznym dopełnieniu doskonałego aktu kultu Bożego, którym jest ofiara eucharystyczna”, potrzeba, „że rozpoznamy nasz własny głos w Chrystusie i Jego głos w nas”. Aby to umożliwić potrzeba dążyć do tego, by realizować we wspólnocie modlitwę Jutrzni i Nieszporów. (3)

 

ssvm

Adoracja Najświętszego Sakramentu

[139] W szczególny sposób musimy dążyć do zachowania wystawienia i adoracji Najświętszego Sakramentu, codziennie w ciągu jednej godziny – według możliwości –podobnie jak Adorację Wieczystą w każdej prowincji, podzieloną na każdy dom, ponieważ adoracja Najświętszego Sakramentu jest „aktem najbardziej wzniosłym, gdyż staje się częścią życia Maryi na ziemi, kiedy adorowała Jezusa w swym dziewiczym łonie, w stajence, na Krzyżu lub w boskiej Eucharystii. Jest aktem najświętszym, ponieważ jest doskonałym ćwiczeniem wszystkich cnót. Wiary, która jest doskonała i pełna, kiedy adoruje Jezusa Chrystusa ukrytego, w Najświętszej Hostii. Nadziei, gdyż możemy cierpliwie oczekiwać chwały nieba i jesteśmy do niej prowadzeni. Jezus Chrystus stwarza przecudne niebo w Eucharystii. Miłości, ponieważ miłość będąca całym prawem, cała wypełnia się w adoracji naszego Boga i Pana w Najświętszym Sakramencie, całym umysłem, całym sercem, całą duszą i ze wszystkich sił. Adorując można praktykować również doskonałą miłość do bliźniego, modląc się za niego i upraszając dla niego łaski i miłosierdzie Zbawiciela. Jest aktem najbardziej sprawiedliwym - adorujemy Jezusa Chrystusa za tych, którzy nie adorują Go, opuszczają Go, zapominają o Nim, gardzą Nim i Go obrażają. (4)

 

ssvm

Poprzez codzienną modlitwę różańcową

[140]Poprzez codzienną modlitwę różańcową, rozważamy dzieło Odkupienia wypełnione w Jezusie Chrystusie, w które włączył swoją Matkę. „Różaniec Święty jest ofiarą chwały Boga za dobrodziejstwo naszego odkupienia i pobożną pamiątką cierpień, śmierci i chwały Jezusa. „Można zobaczyć, z doświadczenia, że wszyscy, którzy ... mają wielkie znaki wybrania, kochają, smakują i recytują z upodobaniem Zdrowaś Maryjo i im bardziej należą do Boga, bardziej kochają tę modlitwę... Nie wiem jak to się dzieje, ani dlaczego, ale jest prawdą i nie posiadam lepszego sposobu, aby przekonać się, czy jakaś osoba należy do Boga, niż zobaczyć , czy kocha modlić się słowami  Zdrowaś Maryjo i różańcem. Różaniec jest kompendium Ewangelii”, „modlitwą ewangeliczną sconcentrowaną na tajemnicy Odkupieńczego Wcielenia”. W nim „litanijne powtórzenie Zdrowaś Maryjo, przemienia się także w chwałę oddaną Jezusowi". (5)

Anioł Pański i Regina Coeli

[141]W ten sam sposób, inną praktyką pobożności i czci Najświętszej Maryi Panny, która ma nas charakteryzować jest Anioł Pański, przez który „wspominając Wcielenie Syna Bożego, prosimy, abyśmy byli doprowadzeni przez Jego Mękę i Krzyż do chwały zmartwychwstania, i w którym weryfikują się jako istotne elementy, „kontemplacja tajemnicy Wcielenia Słowa, pozdrowienie Maryi i ucieczka pod jej miłosierne wstawiennictwo”. Modlitwa Anioł Pański musi nam służyć „do odnowienia świadomości tajemnicy Wcielenia Syna Bożego”. (6)

Sakrament pokuty i pojednania oraz praktyka kierownictwa duchowego

 

Święty Sakrament Pokuty i Pojednania zajmuje bardzo ważne miejsce w naszym życiu duchowym: utrzymujemy to, by przystępować do niego co tydzień. Musimy regularnie korzystać ze spowiedzi, ponieważ wypływa z niej wiele owoców: „wzrasta prawość naszego sumienia i chrześcijańska pokora, wykorzenia się zło zachowań, przeciwstawia się lenistwu duchowemu, oczyszcza się sumienie, umacnia wolę, zapewnia się zdrowe kierownictwo sumień i wzrost łaski wynikającej z mocy samego Sakramentu”. [7]

W tym dążeniu do świętości, do której Pan nas powołuje (por. Mt. 5,48; Ef 1,4), Bóg zechciał, byśmy wzajemnie sobie pomagali, stając się pośrednikami w Chrystusie, doprowadzając braci do Jego odwiecznej miłości. W ten horyzont miłości wpisują się celebracja sakramentu pojednania i praktyka kierownictwa duchowego. [8]

Od pierwszych wieków Kościoła do czasów współczesnych, praktykuje się poradnictwo duchowe, zwane także kierownictwem i prowadzeniem duchowym. To praktyka bardzo stara, która dała owoce świętości i dyspozycyjności ewangelizacyjnej. [9]

Porada lub kierownictwo duchowe pomaga odróżnić “ducha prawdy i ducha  fałszu” (1 J 4,6) i prowadzi do „przyobleczenia się w nowego człowieka, stworzonego według Boga, w sprawiedliwości i prawdziwej świętości ”(Ef 4, 24).  Kierowictwo duchowe jest w pierwszym miejscu pomocą dla rozeznania drogi świętości lub doskonałości. [10]

 

SVVM, Konstytucje 136.

SVVM, Konstytucje 137.

SVVM, Konstytucje 138.

4. SVVM, Konstytucje 139.

5. SVVM, Konstytucje 140.

6. SVVM, Konstytucje 141.

7. SVVM, Dyrektorium duchowości.

8. Pio XII, Encyklika Mistici corporis Christi, 1943.

9. Kongergacja do spraw kleru, Kapłan spowiednik i kierownik duchowy szafarz miłosierdzia Bożego, 1.

10. Kongergacja do spraw kleru, Kapłan spowiednik i kierownik duchowy szafarz miłosierdzia Bożego, 64, 77.